பஞ்சுமிட்டாயிக்கு கலர் அடிச்சது யாரு?

சித்திரம் என்பது குழந்தைகளுக்குத் தம் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் ஒரு சிறந்த சாதனம். அது குழந்தையின் உள்ளத்தில் எழும் உணர்ச்சியின் வடிவம். சித்திரத்தின் மூலம் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தக் குழந்தைக்கு வசதியளிப்பது நல்லது. அதன் கற்பனைத் திறன் விரிவடைவதோடு உள்ளத்திலே அமைதியை ஏற்படுத்தவும்,கலைத்திறமை இயல்பாகவே அமைந்திருக்குமானால் அதை மலரச் செய்யவும் குழந்தைச் சித்திரம் உதவி செய்யும்.

‍‍‍ குழந்தை உளவியலும் மனித மனமும் – பெ.தூரன்

ஓவியங்களை சார்ந்து பஞ்சுமிட்டாய் நான்காம் இதழை நான்கு விதமாக பிரிக்கலாம்.

சுவர் சித்திரங்களும் முதல் பக்கம் ஓவியமும்:

சிறுவர் இதழ்களில் வரும் ஓவியங்களை தொடர்ந்து கவனித்தால் தெரியும் அதில் வரும் சிறுவர் ஓவியங்கள் 60 சதவிதம் ஒரே மாதிரியாக இருக்கும். வீடு என்றாலே அது ஏன் கீழே ஒரு சதுரமாகவும் மேலே முக்கோணமாகவும் இருக்கிறது. இயற்கை காட்சி என்றதுமே அது ஏன் இரண்டு மலைகளுக்கு நடுவே உதயமாகும் சூரியனாக இருக்கிறது. இது சிறுவர்கள் பார்த்து உள்வாங்கிய காட்சிகளின் வெளிபாடா அல்லது பெரியோர்களாகிய‌ நாம் புகுத்திய விசயமா என்பதை சற்றே யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

மேலே உள்ள பெ.தூரன் அவர்கள் சொல்வதுப் போல் , ஓவியம் என்பது சிறுவர் மனதின் வெளிபாடு அது இயற்கையாக வெளிபட நாம் அனுமதித்திட வேண்டும். பஞ்சுமிட்டாய் நிகழ்வில் முடிந்த வரை பெரியோரின் தலையீடு இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்கிறோம். ஓவியங்கள் அனைத்தும் சிறுவர்களின் முழு சுதந்திர வெளிபாடாக இருக்க வேண்டும் என்ற மனநிலையோடே பயணிக்கிறோம். பஞ்சுமிட்டாய் இதழிலும் அதுப் போன்ற ஓவியங்களே சுவர் சித்திரங்களாக‌ இடம் பெற்றுள்ளது. முதல் பக்க ஓவியமும் அதே வகையை சார்ந்தது தான். அந்த ஓவியம் ஒர் 35 மாடி கட்டிடத்தை குறிக்கிறது. அந்த கட்டத்திலுள்ள பால்கனிகளும் அதை சுற்றி பனி பொழிவதும் வேறு வேறு வண்ணங்களில் குறியீடாக உள்ளது. இப்படி சிறுவர்களின் ஓவியங்கள் அனத்திற்கு பின்னாலும் ஒரு கதையோ அல்லது அவர்கள் கண்ட காட்சியோ இருக்கிறது. அவை வெறும் கிறுக்கல்கள் அல்ல,அவை அனைத்தும் அவர்களது மனதின் வெளிபாடுகள்.

 

இந்த சுவர் சித்திரங்களை பார்த்து நண்பர்கள் தங்களது வீட்டில் சிறுவர்களை வரைய அனுமதித்தால் அதுவே இதழின் வெற்றியாக கருதுகிறோம். சுவரில் அனுமதிக்க முடியாத சூழலில் பெரிய பெரிய சார்ட்டுகளை சுவர்களில் ஒட்டுவதுப் போன்ற சின்ன சின்ன ஏற்பாடுகளை செய்து தாருங்கள் என்று அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

அட்டைப்படம் :

19510398_1707802312568096_725935446906127440_nஅட்டைப்படம் தவிர இதழின் வேலைப்பாடுகள் அனைத்து முடிந்திருந்தது. சிறுவர்களைக் கொண்டே அட்டைப்படம் வரைய வைக்க வேண்டுமென்பது ஆசிர்யர் குழுவின் எண்ணமும் அதே போல் பஞ்சுமிட்டாய் ஓவியரான ராஜ் அவர்களின் எண்ணமும். நீண்ட நாட்களாக நண்பர் என்.சொக்கன் தனது மகள் மங்கையின் ஓவியத்தை தொடர்ச்சியாக இணையத்தில் பதிந்திருந்தார். சிறுமி மங்கையின் ஓவியம் புதுவிதமாகவும் தனித்துவமாகவும் இருந்தது. மங்கையிடம் அட்டைப்படம் வேண்டுமென்றதும் ஒரு வாரம் நேரம் வேண்டுமென்றார். ஒரே வாரத்தில் அட்டகாசமான ஓவியம் இதழுக்கு கிடைத்தது. அட்டைப்படம் அழகான வண்ண சேர்கையுடனும்,நேர்த்தியான கற்பனையுடனும் இருந்தது. அட்டைப்படத்தை பார்த்ததும் பல சிறுவர்கள் (மூன்று வயது சிறுவர்கள் கூட) இது தங்களது புத்தகம் என்று சொல்வதை கவனிக்க முடிகிறது. சிறுமி மங்கைக்கு எங்களது அன்பும் வாழ்த்துகளும்.

 

கதை ஓவியங்கள்:

Page_8

 

சிறுவர்களுக்கு வித்தியாசமான கதை தலைப்புகள் கொடுத்திருந்தோம். அதற்கு அவர்களே கதை சொல்லி அழகாக ஓவியங்களும் வரைந்திருந்தனர். வண்ணங்கள் தீட்டமாக கோட்டோவியமாக இருக்கட்டும் என்று சொல்லியிருந்தோம். அதன் படி அவர்கள் ஓவியங்களுடன் உருவாக்கிய எட்டு கதைகள் அனைத்தும் அழகாக இதழில் நிறைந்திருந்தது.

 

வடிவமைப்பும் டிஜிட்டல் ஓவியங்களும்:

Page_11

நண்பர் ராஜ் ருஃபாரோ- ஏற்கனவே பஞ்சுமிட்டாய் நிகழ்விற்கு வந்திருக்கிறார். சிறுவர்களுக்கு ஓவியப் பயிற்சி தந்திருக்கிறார். பழக இனிமையானவர். தனது டிஜிட்டல் ஓவியங்களை தொடர்ந்து முகப்புத்தகத்தில் பதிந்து வருகிறார். அவரது ஓவியங்களும் நமது பஞ்சுமிட்டாயிக்கு அழகாக வண்ணங்கள் சேர்த்திருக்கிறது. இதழ் வெளியீட்டு விழாவில் இதழின் அனைத்து பக்கங்களையும் சுவரில் ஒட்டியிருந்தோம். சிறுவர்கள் ஓவியங்களை நின்று நிதானமாய் ரசித்ததை கவனிக்க முடிந்தது. வடிவமைப்பை பற்றி அனைவரும் பேசும்பொழுது மிகவும் மகிழ்வாக உள்ளது. குறிப்பாக சுட்டி லிவின் (வயது 4.5) தான் சொன்ன கதை இது தான் என்று ராஜ் அவர்களின் ஓவியத்தை வைத்தே கண்டுப்பிடித்தது மிகப் பெரிய பாராட்டாக கருதுகிறோம். ராஜ் அவர்களுக்கு பஞ்சுமிட்டாய் குழு சார்பாக நன்றிகள் பல.

நண்பர்கள் இதழை கலர் ப்ரிண்ட் எடுத்துக்கொடுத்து உங்கள் வீட்டு சுட்டிகளுடன் ரசித்து மகிழும்படி அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

இப்படிக்கு,
பிரபு
பஞ்சுமிட்டாய் ஆசிரியர் குழு

பல வண்ணங்களில் பஞ்சுமிட்டாய்

பெங்களூர் போன்ற நகரங்களில்,வார இறுதியில் வீட்டை விட்டு வெளியே கிளம்புவது என்பது ஒரு திகிலான விசயம். அருகிலுள்ள இடமாக இருந்தாலும் கூட போக்குவரத்து நெரிசலை நினைத்தாலே,அலுவலகத்திலுருந்து திரும்பும் போது பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று தான் தோன்றும். அப்படி இருக்கும் சூழலில் தங்களது பிள்ளைகளுக்காக வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்து பஞ்சுமிட்டாய் வெளியீட்டு விழாவிற்கு வந்திருந்த அனைவருக்கும் எங்கள் குழுவின் சார்பாக நன்றிகளை சொல்லிக்கொள்கிறோம். 40 சிறுவர்கள் சூழ மொத்தமாக 100 பேர்கள் மத்தியில் வெளியீட்டு விழா எளிமையாக நடந்தது. வாசல் கோலமும் (தோழி சுதா அவர்களுக்கு நன்றிகள்) ,சுவர்களில் ஒட்டியிருந்த‌ இதழ்களின் பக்கங்களும் (தோழர் ப்ரவின் அவர்களுக்கு நன்றிகள்) அனைவரையும் இனிதே வரவேற்றது.

Dance

சிறுவர் உலகில் பாடலுக்கு தனி இடம் உண்டு. பாடல் மூலமாக அவர்களை எளிமையாக கவர்ந்திட‌லாம். மொழியும் பாடல் மூலமாக அவர்களை சுலபமாக சென்றடையும். ஆனால் பாடல் என்றாலே சினிமா பாடல்கள் தாண்டி எதையும் அவர்களுக்கு நாம் அறிமுகம் செய்வதில்லை. சினிமா பாடல்களிலுள்ள இசையும்,ஆட்டமும் அவர்களை வெகுவாக கவர்கிறது. ஆனால் அது அவர்களுக்கானதல்ல. அதிலுள்ள வார்த்தைகளும் அவர்களுக்கானதல்ல. அதற்கான மாற்றுகள் நிறைய உள்ளது,அதற்கான தேடல் மட்டுமே இன்றைய பெற்றோர்களுக்கு தேவை. அப்படி எங்கள் குழுவில் நாங்க தேடியதன் விளைவாக தான் அழ.வள்ளியப்பா,வாணிதாசன்,பாவண்ணன்,வெற்றிச்செழியன்,சொக்கன் போன்றோர் எழுதிய சிறுவர் பாடல்களின் அறிமுகங்கள் எங்களுக்கு கிடைத்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக‌ எங்களையும் சொந்தமாக பாடல்களை இயற்றச் செய்தது. ஆம் எங்கள் குழுவிலுள்ள ராஜேஸ் மற்றும் தேசிங் ஐயா அவர்கள் இதுவரை பத்து பாடல்களை இயற்றியுள்ளனர். இந்த இதழிலும் நான்கு பாடல்கள் இடம் பெற்றுள்ளது. நிகழ்வின் துவக்கமே சிறுவர்களின் ஆடல் பாடலுடன் தான் அமைந்தது. பாவண்ணன் அவர்களின் “கொழுக்கு முழுக்கு தக்காளி” பாடலுக்கும் தேசிங் ஐயா எழுதிய பள்ளிக்கு சென்றிடுவோம் என்ற கும்மி பாடலுக்கும் ஆட்டம் ஆடி நிகழ்வை துவங்கினோம். இந்த ஆடல் நிகழ்வை சிறப்பாக நடத்திய‌ சக தோழர்கள் ஷ‌ர்மிளா,சுதா,திவ்யா,பிருந்தா,புவனா மற்றும் குழுவிற்கு சிறப்பு வாழ்த்துக்கள்.

அடுத்து சிறுவர்கள் நடித்த “புதிய மனிதர்கள்” நாடகம். ஆறு சிறுவர்களை (8-11 வயது) வைத்து நாடகத்தினை அமைத்திருந்தோம். ராஜேஸ் அவர்களின் கதை. ஒரு பூங்காவில் மனிதர்கள் சிலர் சிலைகளாக மாறிவிடுகின்றனர். அங்கு விளையாட வந்த சிறுவர்கள் சிலைகளை தொட்டதும் மனிதர்களாய் உயிர் பெறுகின்றனர். அதன் பின் புதிய மனிதர்களாய் மாறியவர்கள் “கூட்டத்தில் உள்ளோர்களும் சிலையாக மாறிவருகின்றனர் அவர்களையும் புதிய மனிதர்களாய் மாற்றிட வேண்டுமென்று” உதவி கேட்கின்றனர் என்று கதை நகர்கிறது. பார்வையாளரையும் நாடகத்தின் அங்கமாக மாற்றி நாடகத்தினை சிறப்பாக நடத்திச் சென்றனர். பார்வையாளர்கள் மத்தியில் அவ்வப்பொழுது எழுந்த சிரிப்பொலிகளை கேட்க கேட்க எங்கள் மனம் நிறைவானது.

D2.jpg

நமது வாழ்வியலில் விளையாட்டு என்பது இரண்டு மூன்று வயது மூத்தவர்கள் மூலமே அதிகம் அறிமுகமாகியிருக்கும். ஆனால் இன்றைய நகர வாழ்வியலில் அதன் வாய்ப்புகள் மிகவும் அரிதாகியுள்ளது. இன்றைய சிறுவர்கள் ஏதேனும் விளையாட்டினை விளையாடுகிறார்களா என்று அப்பார்ட்மெண்ட்களில் தேடினால் அவர்கள் இங்கும் அங்குமாய் ஓடுவதை காண முடிகிறதை தவிர குறிப்பிட்ட விளையாட்டு என ஏதுமில்லை என்று எங்கள் குழுவை சேர்ந்த ப்ரவின் ஒரு முறை சொன்னார். சற்றே யோசித்துப் பார்த்தால் அது உண்மையென தோன்றுகிறது. ஆதலால் நமது மரபு விளையாட்டுகளை சிறுவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டிய கடமையும் பெற்றோர்களையே சேருகிறது. அதன் துவக்கமாக இந்த நிகழ்வில் “மரபு விளையாட்டுகளின் சித்தர்” இனியன் அவர்களை அழைத்திருந்தோம். விளையாடுவதற்கென பெரிய மைதானங்கள் இல்லாததால் இருக்கும் இடங்களில் விளையாடக்கூடிய விளையாட்டுகளை அறிமுகம் செய்தார். “சட்டிப் பானை லொடக்” விளையாட்டை சிறுவர்களை காட்டிலும் பெரியோர்கள் மிக ஆர்வமாக விளையாடினர் என்று சொல்லலாம். “சப்பாத்தி சப்பாத்தி சப் சப் சப்” என்ற விளையாட்டையும் அறிமுகம் செய்தார். இந்த விளையாட்டை சிறுவர்கள் மிக ஆர்வமாக விளையாடினர். நிகழ்வு முடிந்து மூன்று நாட்களுக்கு பிறகு பெற்றோர்களிடம் விசாரிக்கையில் இந்த விளையாட்டைப் பற்றி சொல்கின்றனர். இனியன் அவர்களுக்கு பஞ்சுமிட்டாய் சார்பில் சிறப்பு நன்றிகள்.

D4.jpg

பஞ்சுமிட்டாய் துவங்கியதே கதைகள் வழியாகத் தான். எங்கள் நிகழ்வில் எப்பொழுதும் கதைகள் உண்டு. ஆரம்பத்திலிருந்தே எங்கள் கதைகளில் நீதிப்போதனைகளை தவிர்த்து வந்தோம். “Moral of the Story” இல்லாமல் கதையா? என்ற ஆச்சரியத்துடன் பார்த்த சிறுவர்கள் தற்பொழுது அதையை மறந்தே விட்டனர். இந்த நிகழ்வில் விருந்தினர் இருவரும் கதை சொல்லும் பொறுப்பை எடுத்துக்கொண்டனர். இனியன் விளையாட்டிற்கு நடுவே எழுத்தாளார் கி.ரா அவர்களின் “பெருவிரல் குள்ளன்” கதையை நடிப்புடன் சொன்னார். அவர் “ஏய் ராசா!” என்று சொல்லும் போதெல்லாம் சிறுவர்களும் அதேப் போல் சொல்லி மகிழ்ந்தனர். இனியனுக்கு முன்பு கிருத்திகா அவர்கள் சொன்ன பாட்டி கதைகள் அருமை. ஆங்கிலமும் தாய்மொழியும் என வளரும் நம் பெங்களூரு குழந்தைகளுக்கு மாமியார் , மரப்பாச்சி,கொல்லைப்புறம் போன்ற சிறு சிறு வார்த்தைகளை கதைகளூடே அறிமுக படுத்தி நகைச்சுவை கலந்து ஆடல்,பாடலுடன் பல திடுக்கிடும் திருப்பமுமாக (குழந்தைகளுக்கு தான்) கதை சொன்ன விதம் மிகவும் அருமை. சுப்பாண்டி கதையை குழந்தைகள் ஆர்வமுடன் கவனித்தனர். டன் டிடிட்டு போறானே என்றதும் குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியுடன் ஆர்ப்பரித்தனர்.

பஞ்சுமிட்டாய் சிறுவர்களுக்கான நிகழ்வு என்றாலும்,சிறுவர்களை அழைத்து வரும் பெரியோர்களை வெறுமன அமர வைப்பது நியாமில்லை என்றும், சிறுவர்களுக்கான மாற்றங்களையும் பெற்றோர்கள் மூலமாக செய்திடல் வேண்டுமென்றும் ராஜேஸ் அடிக்கடி சொல்வார். அதன் வழியிலே ராஜேஸ் அவர்க‌ள் “எந்திரிக்க நேரமாச்சு” மற்றும் “தூங்க நேரமாச்சு” (அவர் எழுதிய) பாடல்களை பெற்றோர்களுடன் சேர்ந்து சிறுவர்களை பாடவும் ஆடவும் வைத்தார். சிறுவர்கள் பெற்றோர்கள் கன்னங்களை கிள்ளி கொஞ்சும் காட்சி எனது நினைவுக்குள் இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அதனை தொடர்ந்து நான் எழுதிய‌ “சுட்டிப் பையன்” பாடலும் சிறுவர்களுக்கு அறிமுகமானது. “நிலவை தொட்டுப் பார்த்தானாம் டாட்டா சொல்லி வந்தானாம்” என்ற வரிகள் அவர்கள் முகத்தில் பரவசத்தை ஏற்படுத்தி என்னுள் பேரின்பத்தை ஏற்படுத்திச் சென்றது.

D3.jpg

இரண்டு மணி நேரம் சென்றதே தெரியவில்லை,அருமையான பொழுதாக அமைந்தது. இதழின் வெளியீட்டோடு நிகழ்வு இனிதே முடிந்தது. சிறுவர்கள் ஒன்றுக்கூடி இதழை விருந்தினருக்கு தந்தனர். வந்திருந்த நண்பர்களுடன் அவரவர் இடத்தினில் இதுப்போன்ற கூடலின் அவசியத்தைப் பற்றி பேசினோம். நண்பர்களும் முயற்சிப்பதாக சொன்னார்கள். அப்படி ஏற்படுத்தினால் நாங்கள் வந்து ஆரம்ப நிகழ்வுகளை நடத்துகிறோம் என்று சொன்னோம். அப்படி அமையுமென்ற‌ நம்பிக்கையுடன் காத்திருக்கிறோம்.

இந்த நிகழ்வை நடத்த உறுதுனையாக இருந்த சக பயணிகள் ஜெயக்குமார் ரங்கசாமி,ஜெயக்குமார் அனந்தப்பன்,ப்ரவின்,அருண் கார்த்திக் (புகைப்படங்களும் இவரே),ராஜேஷ்,ஷர்மிளா மற்றும் அனைத்து நண்பர்களுக்கும்,சுட்டிகளுக்கும்,பெற்றோர்களுக்கும் ந‌ன்றிகள் பல.

இதுப்போன்ற நிகழ்வினை நடத்த வேண்டுமென்ற எண்ணத்திற்கு தோழர் உமாநாத் அவர்களின் பதிவுகளுக்கு முக்கிய பங்குண்டு. அதேப் போல் எதை செய்ய வேண்டுமென்றாலும் தொடர்ந்து செய்வதின் முக்கியத்துவத்தை வா.மணிகண்டனின் பதிவுகள் மூலம் அடிக்கடி உணர்வதுண்டு. அவர்கள் இருவருக்கும் எனது நன்றிகள். (குறிப்பு:வா.மணிகண்டனின் நிசப்தம் தளத்தின் மூலம் 20 நண்பர்கள் வந்திருந்தனர். அதற்கும் நன்றிகள்)

நன்றி,
பிரபு
பஞ்சுமிட்டாய் ஆசிரியர் குழு

பஞ்சுமிட்டாய் – இதழ் 4 . வெளியீட்டு விழா அழைப்பிதழ்

இதோ உங்க வீட்டுச் செல்லங்களுக்கான பரிசு !
இன்னும் புதுசா இன்னும் அழகா இன்னும் சிறப்பா !
வந்தாச்சு பஞ்சுமிட்டாய் சிறுவர் இதழ் 4.

 

விழாவில் ஆடல்,பாடல்,விளையாடு,கதை என எல்லாம் உண்டு.

சிறப்பு விருந்தனர்களாக,மரபு விளையாட்டுகள் சார்ந்து தொடர்ந்து சிறுவர்களுடன் பயணித்து வரும் இனியன் அவர்களும்,பாட்டிக் கதைகளை புதுப் பொலிவுடன் சொல்லும் கதைச் சொல்லி கிருத்திகாதரன் அவர்களும் வருகின்றனர்.

உங்கள் வீட்டு சுட்டிகளுடன் வாருங்கள். ஆட்டம்,பாட்டம்,கொண்டாட்டத்துடன் பொழுதைக் கழிக்கலாம்.

நாள் : ஜூன் 24 (சனிக்கிழமை)
நேரம் : மதியம் 3 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை
இடம் : Ashish JK Apartment , Thubarahalli extended road,Thubarahalli,Bengaluru 560066
(Marthahalli to Whitefield road)

தொடர்புக்கு

பிரபு – 9731736363
ராஜேஸ் – 9740507242
ஜெயக்குமார் – 9008111762
ப்ரவின் – 9886705436

குறிப்பு : அனுமதி இலவசம்.

 

P4_Invitation

பஞ்சுமிட்டாய் நிகழ்வு – உமா

பொதுவா நமக்கு வயசு குறையணும்னா 2 விஷயம் பண்ணலாம் 1 , எப்பவும் மகிழ்ச்சியா இருப்பது, 2, குழந்தை களுடன் இருப்பது. இவை இரண்டுலயுமே டக்னு நம்ம வயசு குறைவது நிச்சயம்.நேரங்களை பயனுள்ள வகையில் கழிப்பது, மிக முக்கியம் அந்த வகையில் திரு பிரபு அவர்கள் தங்கள் பகுதியில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு, தமிழ் பாடல்களையும், நல்ல கருத்துள்ள கதைகளையும் கூற ஒரு அழகான நிகழ்ச்சியை நடத்துகிறார். அந்தக் குழந்தைகளுக்காகவே ஒரு புத்தகமும் வெளியாகிறது பஞ்சு மிட்டாய் என்ற பெயரில், அதில் குழந்தைகளின் கைவண்ணம் அசர வைக்கிறது.பொதுவா பெங்ளூர்ல தமிழ் பேசற குழந்தைகளின் நடுவில் இருப்பது சற்றே கடினம், அதுவும் காவேரிப் பிரச்சனை சமயத்தில் 40 குழந்தைகள் மத்தியில் இருந்தது பெரிய வரம். என் மொழி தெரிந்த குழந்தைகள் அனைவரும் .பெங்களூர்ல இப்படி ஒரு பகுதியா, வயல்வெளிகளைக் கடந்த அபார்ட்மென்ட்கள்.

DSC_7638.JPG
பாட்டு என்றால் உட்கார்ந்து கொண்டு, நின்று கொண்டு பாடுவது அல்ல, வரிக்கு வரி உணர்ந்து ஆடி, குதித்து மகிழ்வது.விதவிதமான பாடல்கள் | தவளை, யானை, மின்னல், மழை, நிறங்கள் எல்லாமே உடல்மொழியுடன் கூடிய ஆட்டம். வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு குழந்தைகளுடன் நானும் வாய் விட்டுப் பாடி மகிழ்ந்தேன்.எத்தனையோ முறைகேட்ட கதை தான், ஆனால் ஒவ்வொரு குழந்தையின் மழலையிலும் மயங்கித்தான் போனோம் அனைவரும்.ஒரு ஆச்சர்யமான விஷயம் என்னவெனில் தயக்கம் என்பதே இல்லாமல் குழந்தைகள் பேசியது.
ஏகப்பட்ட கதைகள், ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு விதம்
சிங்கம் வாலினால் ஓவியம் வரைந்து வாலின் நிறம் மாறிய கதை.
அடுத்தது நாம கேட்ட கோடாரி கதை தான் அதை மாற்றி நாடகமாக நடித்தார்கள், 100 வருஷத்துக்குப் பிறகு மரமே இல்லைன்னா எப்படி இருக்கும்? நல்ல கருத்துள்ள கதை இங்கு தேவதைக்குப் பதில் ரோபோ வருகிறது முதலில் தருவது லேப்- டாப் = குழந்தைகள் இதனுடன் தான் என் அப்பா சதா சர்வகாலமும் இருக்கிறார் வேண்டாம் இது என்று சொல்லி விடுகின்றனர் . அடுத்து வருவது TV = வேண்டாம் இது அம்மா, பாட்டி தாத்கா இதனோடயே இருக்காங்க அடுத்து வருவது விதை = இது என்ன என குழந்தைகள் ஆவலுடன் கேட்க , இதுதான் விதை என அதன் பயன்களை ரோபோ கூற , அதை மகிழ்வுடன் கேட்ட பிறகு இதை வைத்து நாங்கள் காட்டை உருவாக்குவோம், சந்தோஷமாக வெளியில் விளையாடுவோம் எனக் கூறி மற்ற இரண்டையும் வாங்காமல் விதைகளை வாங்கிச் சென்றது குழந்தைகள் என நாடகத்தை முடித்தார்கள். அபாரமான நடிப்பு நாடகத்தை எழுதிய நண்பர் சொன்னார் நான் முதலில் ஏதேதோ செய்து நேரத்தை விரயம் செய்வேன், இப்போது இவர்களுக்காச் சிந்திப்பதில் என் நேரம் பயனுள்ளதாகிறது என்றார். நம்மால் குழந்தைகளும், குழந்தைகளால் நாமும் முன்னேற்றம் அடைகிறோம்.

DSC_7649.JPG
அடுத்து பேசிய எழுத்தாளர் பாவண்ணன் அவர்கள் அருமையான குழந்தை கதை சொன்னார். யானையும் | காகமும்.
இருவருக்கும் இடையில் உள்ள நட்பைப் பற்றி , ஒரு காட்டையும் யானைகளையும், காக்கா கூட்டங்களையும் எங்கள் கண் முன் நிறுத்தினார்.
அடுத்து கதை சொன்ன என் கணவரின் பேச்சும் ரத்தினக் சுருக்கமாக நன்றாக இருந்தது, கற்பனைகளை எல்லாம் இந்த வயதில் விதவிதமாகக் கதைகளைச் சொல்லி மகிழுங்கள், இப்பொழுது நீங்கள் சொல்லும் கதைகளில் எல்லாமே பேசலாம், செடி, கொடி, மரம், கட்டை எதனோடு வேண்டுமானாலும் பேசி மகிழுங்கள், பெரியவர்கள் ஆனால் இந்தச் சுதந்திரம் கிடைக்காது.

DSC_7635.JPGநீ நாலு காலால் நடக்கும் வரை சுதந்திரமா இருக்கலாம், 2 கால்ல நடக்கும் போது உனக்கு ஒரு யூனிபார்ம் போட்டு ஸ்கூல்ல அடைச்சுடுவாங்க, அதனால தான் நான் 4 கால்லயே நடக்கறேன்னு, ஒரு பூனைக்குட்டி குழந்தையிடம் சொல்லியதாம். அருமை.

அடுத்துப் பேசிய மணிகண்டன் அவர்கள் பேச்சும் அவ்வளவு அருமை, வெறும் கதைகளை மட்டும் சொல்லாமல் ஒரு ஊரில் தொடங்கி அடுத்த ஊரில் முடிக்க வேண்டும், தனியாக பொது அறிவு விஷயத்தை படிப்பதை விட இப்படி கதை சொல்லும் போதே அந்த ஊரைப் பற்றி, முக்கியமான இடங்களைப் பற்றி, அந்த ஊரின் முக்கியமான தலைவர்கள் பற்றி சொல்லும் போது குழந்தைகள் மனதில் நன்கு பதியும் என்றார்.மொத்தத்தில் பேசிய அனைவரும் அறிஞர்கள் ஆனால் அவ்வளவு எளிமை, அருமையான மாலைப் பொழுதாக, கற்றுக்கொள்ள அவ்வளவு விஷயங்கள் இருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் விதமாக அமைந்தது. இப்படி ஒரு நல்ல வாய்ப்பினை ஏற்படுத்தித் தந்த குழுவினருக்கு நன்றி.

பஞ்சுமிட்டாய் அறிமுகம் – என்.சொக்கன்

DSC_7678.JPG

அந்த அறைமுழுக்கக் குழந்தைகள், இன்னும் சொற்களைச் சரியாக உச்சரிக்க/கோக்கப்பழகாத மழலையர், தத்தக்கா புத்தக்கா என்று நடக்கும் சிறுபிள்ளைகளில் தொடங்கி கோட்,சூட்போட்ட பெரியபிள்ளைகள்வரை அங்கே குழுமியிருந்தார்கள். எல்லார்முகத்திலும் பேராவல்.

சிறிதுநேரத்தில், நிகழ்ச்சி தொடங்கியது. கலகலப்பான தவளைப்பாட்டில் ஆரம்பித்தார்கள், பிறகு கொத்துபரோட்டா சாப்பிட்ட யானை வந்தது, பச்சை, மஞ்சள், சிவப்பு என்று விதவிதமாக நிறம்மாறும் வால்கொண்ட சிங்கம் வந்தது, மடிக்கணினி வேண்டாம், தொலைக்காட்சி வேண்டாம், விதைகளே போதும் என்று வரம் கேட்கும் சிறுவர்கள் வந்தார்கள், மழையைப்பற்றிக் கொண்டாடும் பாடலொன்று வந்தது… அனைத்திலும் சிறுவர்கள் ஆவலுடன் பங்கேற்றார்கள், பலர் தாங்களே கதைசொன்னார்கள், பிரமாதமான கற்பனைவளத்தோடு கதைசொன்னார்கள், குறும்பான புத்திசாலிக் கேள்விகளைக் கேட்டார்கள்.

குறிப்பாக, இத்துணை நேர்த்தியாகத் தமிழ்பேசும் குழந்தைகளை நான் பெங்களூரில் அதிகம் கண்டதே இல்லை. கதைசொல்லும்போது எப்போதாவதுதான் ஆங்கிலம் பயன்படுத்தினார்கள், மற்றபடி பெரும்பகுதி தமிழிலேயேதான் அழகாகப் பேசினார்கள்.

இத்தனைக்கும் அங்கே வந்திருந்த எல்லாரும் தமிழர்கள் அல்லர். மேடையில் அபாரமாகத் தமிழில் கதைசொன்ன ஒரு சிறுவன், இடைவேளையின்போது தன் தந்தையிடம் சரளமாகத் தெலுங்கில் பேசிக்கொண்டிருந்தான். இன்னொரு சிறுவன் புலியை ‘ஹுலி’ (கன்னடச்சொல்) என்றழைத்தான், ஆனால் அவன்சொன்ன கதை முழுக்கமுழுக்கத் தமிழிலேயே இருந்தது.

இந்நிகழ்ச்சிக்குச் சிறப்புவிருந்தினராக வந்திருந்த எழுத்தாளர் பாவண்ணன் அருமையாகப் பேசினார், ஒரு யானைக்கதை சொன்னார். நானும் வா. மணிகண்டனும் சில நிமிடங்கள் பேசினோம், இந்தச் சிறு பகுதிகளைத்தவிர, மொத்த நிகழ்ச்சியும் சிறுவர்களால்தான் வழிநடத்தப்பட்டது.

சிறுவர்கள் இந்நிகழ்ச்சியை எப்படிக் கொண்டாடினார்கள் என்பதற்கு ஒரு சான்று: நிகழ்ச்சி நிறைவடைந்தபிறகு, அமைப்பாளர் ஒருவரிடம் வந்தான் ஒரு சிறுவன், ‘அங்கிள், அடுத்த நிகழ்ச்சி எப்போ?’ என்றான்.

‘நாளைக்கே வெச்சுக்கலாமா?’ என்று அவன் கன்னத்தைச் செல்லமாகத் தட்டினார் அவர்.

‘ஓ!’ என்றபோது அவன் முகத்தில்தான் எத்துணை மகிழ்ச்சி!

பின்குறிப்புகள்:

1. ‘பஞ்சுமிட்டாய்’ என்ற பெயரில் ஒரு சிறுவர் இதழும் நிகழ்ச்சியில் வெளியிடப்பட்டது. குழந்தைகளே எழுதி, வரைந்து வெளியிடும் இந்த இதழில் கதைகள், பாடல்கள், புதிர்கள் என்று எல்லாம் உண்டு. மிகவும் அக்கறையுடன் தயாரிக்கப்பட்டுள்ள இந்த இதழை இணையத்தில் இலவசமாகவே படிக்கலாம்:

logo_design_final

2. பெங்களூரில் உள்ள தமிழ்க்குழந்தைகளை இந்த மாதாந்திர நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச்செல்லுங்கள். மேலும் விவரங்களுக்கு இந்த மின்னஞ்சலுக்கு எழுதுங்கள்: pravaham2016@gmail.com

 

DSC_7697.JPG

அன்புடன்,
என்.சொக்கன்

தவளை சாமி – அருண் கார்த்திக்

பைம்பொழில் என்று ஒரு சின்ன கிராமம் இருந்தது. அந்த கிராமத்தில் சிவக்கொழுந்து என்று ஒரு விவசாயி இருந்தார், அவர் கிராமத்திலுள்ள‌ எல்லோருக்கும் நெல்,காய்கறி என உணவு பயிர்களை விளைவித்து கொடுத்தார்.ஊர் மக்களை பசி இல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டார், ஊர் மக்களும் அவரை நன்றாக வைத்துக்கொண்டனர். இப்படி நன்றாக அவரது வாழ்கை சென்றது,அப்பொழுது திடீரென‌ ஒரு கோடையில் வெப்பம் ரொம்ப ரொம்ப‌ அதிகமானது, அப்பொழுது விளைந்த‌  தக்காளியெல்லாம் சீக்கிரமே அழுகி போய்விட்டது.சிவக்கொழுந்து என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் மிகவும் கவலை அடைந்தார்.தக்காளியை பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் அழுதார்.அவர் அழுவதை பார்த்து மக்கள் ஆறுதல் சொல்லினர்.

என்ன தான் ஊர் மக்கள் சிவக்கொழுந்துக்கு ஆறுதல் சொன்னாலும் , தக்காளி இல்லாமல் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அவர்களும் மிகவும் வருத்தப்பட்டனர்.அப்பொழுது ஒரு மூட்டை தவளையுடன் ஊருக்குள் ஒருவர் வந்தார்.”யாரடா அது நம்மூருக்குள்ள புதுசா ஒரு ஆளு வரது” என்று ஊர் மக்கள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது .அந்த மனிதர் ஊர் கோயிலருகிலுள்ள ஆலமரத்தடியில் கண்களை மூடி அமர்ந்தார்.

சிறிது நேரத்தில் மக்கள் அனைவரும் அங்கே கூடினர்.அந்த மனிதர் கண்களை திறந்து , மூட்டையிலிருந்து ஒரே ஒரு தவளையை மட்டும‌ எடுத்து வெளியே வைத்தார்.அதனிடம் ஏதோ பேசினார் ,அதுவும் “கிர்ர்.கிர்ர்” என்று கத்தியது.உடனே கூடியிருந்த மக்களிடம் “ஊருக்கு தண்ணி பாம்போட சாபம் இருக்கு,அதுனால தான் தக்காளியெல்லாம் அழுகி போய்டுச்சு.இதை நான் சரி செய்யவே வந்திருக்கிறேன்” என்றார்.அதற்கு நான் கொஞ்ச நாட்கள் தங்க வேண்டும் என்றார்.

அவர் சாமியார் போன்று தோற்றம் இருந்ததால் மக்கள் அவரது பேச்சினை நம்பத்துவங்கினர்.அவரை ஊரில் தங்க வைத்தனர்.அவரை “தவளைச் சாமி” என்று அன்புடன் அழைத்தனர்.வெப்பம் அதிகமானது தான் காரணம் என்று சிவக்கொழுந்து மக்களிடம் எவ்வளவோ சொல்லியும் யாரும் காதில் வாங்கவேயில்லை.தவளை சாமியாருக்கு வேண்டியதையெல்லாம் மக்கள் செய்தனர்.சிறிது நாட்கள் கழித்து அனைவரையும் அழைத்தார் சாமியார்.

“உங்க ஊரிலுள்ள தண்ணி பாம்பு சாபத்திற்கு முக்கிய காரணம் சிவகொழுந்து தான், அவன்ட இருக்கிற எல்லா விதைகளையும் முதலில் இங்க கொண்டு வாங்க” என்றார்.”இனி அவனிடமிருந்து எதையும் வாங்க கூடாது” என்றார்.மக்களும் சாமியார் சொல்வதை நம்பினர்.சிவகொழுந்தை ஊரைவிட்டு ஒதுக்கிவைத்தனர்,அவனிடமிருந்த தக்காளி விதைகளையெல்லாம் பிடிங்கிக்கொண்டனர். யாருக்கும் தெரியாமல் கொஞ்ச விதைகளை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு சிவக்கொழுந்து வேறு வழியின்றி ஊரை விட்டு சென்றுவிட்டான். அவனிட‌மிருந்து பிடுங்கிய விதைகளை சாமியாரிடம் தந்தனர்.

அந்த விதைகளின் மீது தவளை தோலால் செய்த சாயத்தை பூசி மக்களிடம் தந்தார்.தண்ணி சாபத்தை நீக்கிவிட்டதாக சொன்னார்.மக்கள் அந்த விதைகளை கொண்டு தக்காளியை விளைவித்தனர்.தக்காளி அமோகமாக விளைந்தது,3 வாரம் ஆகியும் அழுகவேயில்லை , அதுமட்டுமில்லாமல் தக்காளி முன்பை விட பெரிதாகவும் இருந்தது.அவர்களுக்கு இரட்டிப்பு லாபமும் கிடைத்தது.மக்கள் தவளை சாமியாரை தெய்வமாக கொண்டாடினர்.சிறிது நாட்கள் கழித்து தக்காளியைப் போன்று மற்ற காய்கறிகளையும் இதுபோன்று சாபம் நீக்க வேண்டும் என்று சாமியார் சொன்னார்.மக்களும் அவருக்கு வேண்டியதை செய்வதாக வாக்கு கொடுத்தனர்.

“இந்த சாபத்தை நீக்க தவளை தோலால் செய்த சாயம் வேண்டும், நான் கொண்டுவந்த தவளைகள் அனைத்தும் தக்காளிக்கே தீர்ந்துவிட்டது.ஆதலால் இந்த ஊரிலுள்ள குளம்,ஏரி,ஆற்றை எனக்கு நீங்கள் தர வேண்டும்” என்றார்.அவரை கடவுளாக நம்பிய மக்களும் அப்படியே செய்தனர்.தவளைகள் அனைத்தையும் பிடித்து விதைகளுக்கெல்லாம் சாயம் செய்து கொடுத்தார்.சாமியாரின் புகழ் அக்கம் பக்க ஊருக்கெல்லாம் பரவியது.அனைவருக்கும் சாயம் பூசிய விதைகளை செய்துக் கொடுத்தார்.

ஆனால் சிறிது நாட்களில் தவளைகளே இல்லாமல் போனது , தவளைகள் இல்லாமல் போனதால் கொசு,பூச்சிகள் அனைத்தும் ஊரில் பெருகி ஊர் மக்களுக்கு காய்ச்சல் வந்தது.தவளை சாயம் பூசிய காய்கறிகளை சாப்பிட்டதால் ஊருக்குள் புதுப்புது நோய்களும் உருவாகின.

தவளை சாமி ஊரிலுள்ள நீரையும்,சாயம் பூசிய விதையையும் விற்று நிறைய சம்பாதித்தார்.சம்பாதித்த பணத்தையெல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு ஒரு நாள் கப்பல் ஏறி சென்றுவிட்டார்.

சாமியார் இமைய மலை சென்றிருக்கிறார் , மீண்டும் வருவார் என்று நம்பிக்கொண்டு மக்கள் சாயம் பூசிய விதைகளை இன்றும் விளைவித்து நோயுடன் வாழ்ந்துக்கொண்டிருக்கின்றனர்.மக்களின் நம்பிகையின் படி அவர்களை காப்பாற்ற மீண்டும் சாமியார் வருவாரா?  அல்லது மக்களின் அறியாமையை போட்க சிவகொழுந்து வருவாரா ?